Dla zapewnienia warunków komfortu przyjmuje się graniczne wartości wilgotności względnej w przedziale 30÷65%. Ten zakres jest jednak zbyt szeroki zarówno w odniesieniu do górnej, jak i dolnej wartości.
Badania naukowe wykazały, że niska wilgotność przekłada się na poprawę oceny warunków panujących w pomieszczeniu przez użytkowników. Jednak dla wilgotności powietrza poniżej 30% zdecydowanie wzrasta ryzyko infekcji dróg oddechowych, reakcji astmatycznych i alergicznych. Pojawiają się również problemy z dobrym samopoczuciem wywołane przez większą ilość ładunków elektrostatycznych.
Wraz ze wzrostem poziomu wilgotności względnej powyżej 50% podnosi się natomiast ryzyko zachorowań na przeziębienia i grypę, a użytkownicy takich pomieszczeń mają uczucie duszności.
W warunkach wysokiej wilgotności dobrze rozwijają się bakterie i grzyby pleśniowe, których toksyny są bardzo niebezpieczne dla ludzkiego organizmu.
Powietrze wewnątrz budynku charakteryzujące się dużą wilgotnością może doprowadzić do uszkodzenia i odbarwień konstrukcji oraz wyposażenia domu, gdy zaś wilgotne powietrze wejdzie w kontakt z zimnymi powierzchniami np. okien czy ścian, wykraplać się będzie para wodna.
Obecnie istnieje tendencja do przesuwania optymalnego zakresu wilgotności 50÷65% w kierunku wartości 40÷50% i w świetle powyższych argumentów, ten zakres wydaje się być optymalny.

W budynkach z pełną wentylacją, gdzie jest duża liczba wymian powietrza, często można spotkać się z niebezpiecznym spadkiem poziomu wilgotności. Problem dotyczy szczególnie okresów zimowych, kiedy w nawiewanym powietrzu zewnętrznym mamy do czynienia z niską zawartością wilgoci.
W celu podniesienia poziomu wilgotności powietrza można zastosować różne odmiany nawilżaczy parowych (elektrodowych, oporowych i zasilanych gazem) oraz wodnych (rozpylających lub zraszających).

Nawilżacze parowe

Wśród nawilżaczy parowych najbardziej popularne są nawilżacze elektrodowe, wykorzystujące zjawiska przewodności elektrycznej wody. O ich szerokim stosowaniu decyduje wysoka niezawodność w połączeniu z dużą łatwością montażu. Najistotniejszą jednak zaletą urządzeń tego typu – w odróżnieniu od nawilżaczy wyposażonych w dysze nadmuchowe rozpylające i nawilżaczy ultradźwiękowych – jest brak konieczności odpowiedniego uzdatniania wody w celu otrzymania sterylnie czystej pary wodnej.
Innym ciekawym rozwiązaniem jest nawilżacz parowy wykorzystujący gaz jako energię napedową. Podstawową zaletą urządzenia tego typu jest możliwość ograniczenia kosztów eksploatacyjnych wynikających z różnicy w cenie energii nawet do 70%. Bazując na tym założeniu oraz przyjmując 12-godzinny czas pracy nawilżacza, można określić, że koszty inwestycyjne mogą zwrócić się po 15 miesiącach eksploatacji.

Nawilżacze wodne